Archiwa tagu: Wacław Potocki

Czekajcie a czytać będziecie, czytajcie a zwiedzicie! ;-)

Wiary nie traćcie! Jeszcze w tym tygodniu pojawi się nowy wpis (może jutro, a może już pojutrze?), ale mam trochę zajęć, które odciągnęły mnie od pisania. Na pewno niedługo dalej wspólnie pośmigamy po Grodzie Wandy.

W kolejnych częściach wciąż będziemy zwiedzać Rynek Główny. W przerwie proponuję małe spotkanko z poezją epoki Odrodzenia. Aby umilić Wam czekanie oto wiersz, w którym pojawia się jeden z „bohaterów” przyszłej opowieści: Sukiennice.

Wacław Potocki (1621(?) -1696)

Odrwić Świat

Uskarżał mi się wczora jeden sąsiad stary,
Że poszły w górę wszytkie kupieckie towary,
Że większa każdej rzeczy prócz jednego zboża
W sklepach i w sukiennicach, niźli przedtym> drożą.
Mylisz się: „Płacą w targu dziś – rzekę – sowito
Pszenicę, jęczmień, owies, tatarkę i żyto.
Każda rzecz, i zboże też z monety szacunkiem
Doszło talera, pierwej co było wierdunkiem;
Wieszże, jako odrwić świat, a sobie wygodzić?
Nową zbierać pieniądze, starą modą chodzić,
Nowym targiem kupować, a przedawać starem,
Towar do mieszka, mieszek stosować z towarem.
Niech kto do opinijej, ty żyj do natury,
Byłeś jadł chleb, piel piwo, a suknia bez dziury,
Karazyja odzieje grzbiet mój czy tuzinki,
Nie dbam, byłem miał głowę próżną, pełne skrzynki,
Z Bogiem nabożnie, z ludźmi obchodząc się szczerze,
U obudwu, niż w lamie, lepszy będę w kierze.
Niech na się zły obłudny wdzieje aksamity,
Cóż o nim rzeką ludzie: wilk rysiem podszyty!”

Miłego dnia! :-)

_____________________

tekst wiersza z portalu www.poezja.org